Asude Hakan
@muditalagom
Bazen hayatı bazen kitapları yorumluyorum..
IKIGAI- Japonların Uzun ve Mutlu Yaşam Sırrı
Okumak için kitap araştırması yapan herkesin en az bir kez karşısına çıkmış olan kitap, elbette benimde karşıma çıktı ve şans vermek istedim. Şayet tesadüflere inanan biri değilimdir. Okurken neden karşıma çıktığını birçok kez hissettim. Okuduğu için soranlarınız olacaktır, hayır henüz ikigai’mi bulamadım. Ama sanırım bulmak zorunda değilim.
Kitabın öğretmeye çalıştığı şeyi kavradığımı düşünüyorum. Lakin bu düşünceye uzun süredir inandığım için anlatılanı buna da yorumluyor olabilirim. Bana göre ‘önemli olan vardığın yer değil gittiğin yoldur.’ Ikigai benim için gittiğim yolda öğrendiklerim ve onları nerede konumlandırmak istediğim. Mutlu bir insan mı olmak istiyorum? Evet, kim istemez ki? Tüm negatif söylemlerde mutluluğu yakalamak için değil midir? Onu bu kadar yoğun istediği için kapılmazlar mı karamsarlığa?
Elde edemedikçe hırslanır insan. Yapmayacaklarını ona göre normal olmayan şeyleri yapmaya başlar. Çünkü kendisi olmadıkça mutluluğu kazanacağına kazanabileceğine inandırılmıştır. Hayır, sen sen olabildiğin müddetçe mutlu olabilirsin. Kendini sevdikçe, yaptıklarını sevdikçe, gördüklerini sevdikçe mutlu olabilirsin. Yapamadıklarını yaptığını hayal ettikçe mutlu olmazsın. Bir buluttan ibarettir onları düşlemek. Sana hayal kurma, dileklerine tutunma demiyorum. Sadece hayallerinin peşinde koşarken harap olma diyorum. Adımların geriye gitmesin, yerinde saymasın. Bulunduğu zemini belki de toprağı hissetsin diyorum sadece. Yaptığın işi sev, ona sıkıca sarıl yaptıkça mutlu olursun da diyemiyorum. Çünkü senin kadar bende bu şartların içinde yaşıyorum. Yaptığın işe tutun, okuduğun derslere asıl ne bu olayları önemsizleştirme ne de duygularını.
Vermek ve almak. Dünya tamamıyla bunun üzerine kuruluyken sadece alma odaklı olmak
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Kürk Mantolu Madonna - Sabahattin Ali
Ah Raif! Bir suçlu aramaya çalışmayın diye başlamışsın hikayeni anlatmaya. İşin içinde sevgi varsa suçta, suçlu da aranmaz ki. Akıl işi değildir sevgi; mantık aramaz, olayları değerlendirmez ki yürek.. Sadece yaşar, hisseder ve arzular. Bunun bilinci ile okudum her bir cümleni.
Sabahattin Ali ile bu eserinde tanışmış oldum. Ve yaptığım bu sohbet(okuma) beni oldukça mutlu etti. Sanırım aklıma düştükçe kahvemi alıp tıklatacağım kapısını, anlattıklarını dinlemeye gideceğim. Anlattığı her cümleyi dikkatle dinleyeceğim. Zira cümle detayları, betimlemeleri, hissettikleri düşünmeden yazılmış olduğu hissini uyandıracak kadar titizlikle yazılmıştı. Hissettiklerini hissetmemi sağlayan tüm yazarları sevdiğim gibi Sabahattin Ali’yi de fazlasıyla sevdim.
“Başkasına merhamet etmek, ondan daha kuvvetli olduğunu zannetmektir ki, ne kendimiz bu kadar büyük ne de başkalarını bizden daha zavallı görmeye hakkımız yoktur. “
Veronika Ölmek İstiyor - Paulo COELHO
“Normallik, fikir birliğinden başka bir şey değildir.”
Genç bir kadın her şeye(!) sahipken neden ölmek ister? Peki bir insan gerçekten her şeye sahip olabilir mi? Ya da olmalı mı? Tam olmak sahiden seni tamamlar mı? Her şeyin istediğin gibi olması yanında mutluluğu da getirir mi? “Mükemmellik” yeterli bir kavram mı? Ya da gerçekten mükemmellik var mı?
Veronika, her gün tekrarını yaşadığı hayatı bir gün daha tekrarlamamak için ölmek istiyordu. Günü farklı kılabilecek tek şeyin ölüm olduğuna inanıyordu. Yarın uyanıp işe gidecek, amaçsızlığı amaç edinmiş gibi davranıp döneminin havalı insanlarından sayılacak, tadını sevdiğinden değil sadece yaşamak için bir şeyler yiyecek, sevmiş gibi, beğenmiş gibi yapıp normal insanların arasında tekrarlarını sürdürecekti. Böyle olmalıydı değil mi? Normal insanlar hayatlarını böyle geçirirdi. Peki ya normal değilsen?
Normal bir insan(!) yaşayabilmek için ölmesi gerektiğini düşünür müydü ki? Devam edebilmesi için bitmesi gerekir miydi? Bunları düşünmüyordu, Veronika bitsin istiyordu. Bu tekrarlar son bulsun. Her şeyim var.. Peki ruh?
Ölmek isteyen ve bunu deneyen birine “yakında öleceksin, zamanın azaldı” dendiğinde neler olur? Sevinç gözyaşları? Kahkahalar? Korku? Beklenti?.. Kitapta hepsinin cevabı yer alıyor. Paulo her zamanki anlatımıyla herkese hitap etmiş. Kulağımıza fısıldadıklarını, bir çığlığa eş değermişcesine duymamızı sağlamış. Mutsuzsun, yorgun, isteksiz, hayalsiz.. Sadece nefes alıyorsun? O zaman bugün kendin için bir şey yap. Başka birinin düşüncelerini duymadan hemen önce yap bunu!
Hayat dün ve yarın arasında süregelen şimdiden ibaret. Geçmişi değiştiremez, geleceğe güvenemezsin. Her ölüm şimdiye aittir. Ve sen normal insan(!) değerlisin.
İnsan Ne ile Yaşar? - TOLSTOY
“İnsan kendini kolladığı için değil,içinde sevgi olduğu için hayatta kalır.”
Tatlı bir tebessümle okudum bütün kitabı. İçerisinde yer alan hikayeler, söylenmek istenen her şey amacına hizmet ediyordu. Sevgi üzerine kuruluydu tüm hikayeler, hayatta olduğu gibi. Şu an yaşadığımız dönemde bunu öylesine önemsizleştirdik ki. Ne zaman farkına varırırz bilmiyorum. Bir gülümsemenin, samimi bir sohbetin, affetmenin nasıl iyi hissettirdiğini bilmeyen o kadar çok insan var ki. Yaşadıklarını ya da sürdürdükleri şeyin yaşam olduğunu düşünmüyorum. Bana göre zaman doldurumu onların yaptığını. Bir kedinin başını okşamamış, bugün gelir mi diye pencere kenarında sevdiğini beklememiş, dinlediği şarkıyı kendisi yazmışcasına sahiplenmemiş, bayram harçlıklarını bakkalda çoktan tüketmemiş, kaybetmekten korkmamış insan yaşıyor sayılır mı?
Tolstoy ne şanslı bir adammış ki bunca yolun sevgiden geçtiğini anlayıp; anlatmak için elinden geleni yapmış.
Biraz içiniz ısınsın, televizyonda o samimi dizileri (eski) izliyormuş gibi hissetmek istiyorsanız, hatta bir beklentiniz bile yoksa okuyun! Öğrenip, öğretilecek çok şey var...
Kendine Ait Bir Oda- VIRGINIA WOOLF
Kitabı okumaya başladığımda fark etmeksizin bir sorgu içerisinde olduğumu hissettim. Bu sorgu kendime, geçmişimize ve tüm kadınlara karşı yaptığım bir sorgulamaydı. Zaten bunu size yaptıran Virginia'nın ta kendisiydi. Bunu amaçladığını, bizleri -tüm kadınları- uyandırma çabası içerisinde olduğunu ilerleyen kısımlarda daha net anladım. 'Kendine Ait Bir Oda' ne kadar basit bir tanım değil mi? O küçük sığınağın nelere gebe olacağını çok önceden görmüş ve bize göstermek istemişti. Kitap devamlı olarak ekim ayında geçtiğini hatırlatıyordu. Neden diye düşündüm. Londra'da geçirilebilecek bir sürü ay varken neden ekim? Sonbahar.. Bitiş demekti. Uykuya geçmeden önceki son çırpınışlardı. Belki bilerek seçti bu ayı belki bilmeden. Ama bendeki izlenimi; uyumadan önce yaptığımız son ders tekrarları gibi, uyumadan önce okunan her kelimenin akılda daha iyi kalmasını sağlar ve uyandığında taze bilgilere ,farkındalıklara açık olursun. Bizleri uykuya yatmadan önce uyandırmak için çabalıyordu..
Kitap ''Kadınlardan neden Shakespeare gibi bir deha çıkmıyor?'' sorusuna cevap verme amacıyla çıkmış olsa da, günümüzde yer alan bir sürü sorunun da cevabını içinde barındırır bir halde. Şu anda sizlere ulaşmak için interneti olan, klavyesini kullanabileceğim herhangi bir cihazın başına geçmem yeterli. Bir 'kadın' olarak bunları yazmam ne size yabancı gelecek, ne de beni korku duygularına sürükleyecek. Aksine, bir kadın olduğum için daha fazla incelik görebildiğimin bilincinde olarak okuyacaksınız yazdıklarımı. Peki onlar? Kendilerine ait odaları olmayan, yazdıklarını takma isimlerle paylaşmak zorunda olan, övgülerini göğüslerini gere gere taşımak yerine kabarık etek altlarına saklamak zorunda olan kadınlar.. Şu an yazabiliyorsak -hem cinslerim için söylüyorum
