Veronika Ölmek İstiyor - Paulo COELHO
“Normallik, fikir birliğinden başka bir şey değildir.”
Genç bir kadın her şeye(!) sahipken neden ölmek ister? Peki bir insan gerçekten her şeye sahip olabilir mi? Ya da olmalı mı? Tam olmak sahiden seni tamamlar mı? Her şeyin istediğin gibi olması yanında mutluluğu da getirir mi? “Mükemmellik” yeterli bir kavram mı? Ya da gerçekten mükemmellik var mı?
Veronika, her gün tekrarını yaşadığı hayatı bir gün daha tekrarlamamak için ölmek istiyordu. Günü farklı kılabilecek tek şeyin ölüm olduğuna inanıyordu. Yarın uyanıp işe gidecek, amaçsızlığı amaç edinmiş gibi davranıp döneminin havalı insanlarından sayılacak, tadını sevdiğinden değil sadece yaşamak için bir şeyler yiyecek, sevmiş gibi, beğenmiş gibi yapıp normal insanların arasında tekrarlarını sürdürecekti. Böyle olmalıydı değil mi? Normal insanlar hayatlarını böyle geçirirdi. Peki ya normal değilsen?
Normal bir insan(!) yaşayabilmek için ölmesi gerektiğini düşünür müydü ki? Devam edebilmesi için bitmesi gerekir miydi? Bunları düşünmüyordu, Veronika bitsin istiyordu. Bu tekrarlar son bulsun. Her şeyim var.. Peki ruh?
Ölmek isteyen ve bunu deneyen birine “yakında öleceksin, zamanın azaldı” dendiğinde neler olur? Sevinç gözyaşları? Kahkahalar? Korku? Beklenti?.. Kitapta hepsinin cevabı yer alıyor. Paulo her zamanki anlatımıyla herkese hitap etmiş. Kulağımıza fısıldadıklarını, bir çığlığa eş değermişcesine duymamızı sağlamış. Mutsuzsun, yorgun, isteksiz, hayalsiz.. Sadece nefes alıyorsun? O zaman bugün kendin için bir şey yap. Başka birinin düşüncelerini duymadan hemen önce yap bunu!
Hayat dün ve yarın arasında süregelen şimdiden ibaret. Geçmişi değiştiremez, geleceğe güvenemezsin. Her ölüm şimdiye aittir. Ve sen normal insan(!) değerlisin.
·
5 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.