Bir kurdun gözünden dünyayı izliyoruz. Onunla doğuyoruz.Ilk önce ailemizi sonra da evreni tanıyoruz. Büyüyoruz. İlk önce ailemiz, sonra ailenizden geri kalanlarla. Sonra da ailemiz olmaya zorlananlarla. Ve en sonunda gerçekten ailemiz olanlarla, büyüyoruz. Öğreniyoruz...Kötülük öğretildiği için kötülüğü, mücadele etmek zorunda bırakıldığımız için savaşmayı. Şiddete maruz kaldığımız için dövüşmeyi. Ve öğrenemiyoruz. Sevilmediğimiz için sevgiyi. Hep cezalandırıldığız için ödüllendirilmeyi.İnanıyoruz. Dünyaya gözlerimizi hangi canlının ruhunda açarsak açalım hayatta kalmaya. Yaşamaya. Ne olursa olsun yaşamaya... Ve biliyoruz. Güçlünün zayıfı ezdiğini.
Benim için hep yuvasından ilk defa çıkıp kırlarda yuvarlandığın yavru kurt olarak kalacaksın beyaz diş...Hayata daha önce senin türünden birinin gözleriyle bakmayı denemiştim. Mucize gibiydi. Ama artık sadece denemiyorum. Sayende anlıyorum da. Sanırım fazlasıyla bağlandım sana. Kim bilir belki bir parçamı seninle bıraktım okurken ya da sen bıraktın kendini bana anlatırken.
Sirius'a ithafen...
·
6 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.