Kitapta aslında ağırlıklı olarak bir çocuğun iç dünyasında geçenler anlatılıyor. Sık sık yaba kulaklarının altının çizildiği, göğsünde bir ülküsü olan masum bir yavru. Annesi de babası da terk etmiş bu çocuğu dedesi Mümin büyütüyor. Mümin Dede çalışkan, oflamaz, fedakar, elinden her iş gelen, fakat pasif bir karakter. Bunun eşi ise Orozkul'un anası olacak ruh kumaşına sahip, yahut genç olsa Orozkul'un karısı olmaya değer, gevşek ağızlı, konuşmaya başladı mı susmaz, şikayetçi, kadir kıymet bilmez, kocasına dünyayı dar eden bir insan evladı. Çocuğa da dedeye de evi dar eden bu karakter, Orozkul'a gelince sözde maddi sebeplerle yalakalık yapan, insanın sinirleriyle oynayan biri. İnsan nine kelimesini okuyunca yumuşuyor. Yumuşamayın. Hazırlıklı olun. Bu kadın çakal yılışıklığında ve hainliğinde. Eh doğası gereği tabi.. Şu cümlesi sanırım kendisini özetlemeye kafi: ''Maaşı kesilen adam artık adam değildir! İnsan değildir!''
Kitaptaki her bir karaktere yorum yapmak istemiyorum. Bunlar bende en çok iz bırakan noktalardı. Son olarak değinmek istediğim Aytmatov'un son sözleri. Ona bu kitapla ilgili bazı eleştiriler gelmiş. Kendisine yer yer hak vermekle birlikte, onaylamadığım bazı düşünceleri var. Bunu kitabı okuyacaklara bir miktar gölgeli bırakarak yazacağım. İnsan umudu olmadan yaşayamaz. Kendisi sembolikleştirdiği karakterle zayıf ülkeleri Mümin Dede ile, ülküyü çocuk ile, sömürgeci devletleri Orozkul ile anlatmış. Az olan olaylarla da zihne kazınmayı çok başarmış. Eğer kitabı böyle işlemeseydi, akılda kalıcı olmayacağını ve insanların neden iyi olması gerektiğini bu kitapla diğer türlü anlatamayacağını söylemiş. İnsan umudu olmadan yaşayamaz Aytmatov, umut etmek mümkün müdür?
·
14 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
