İncelemek haddime düşmez. Sadece "Denize Doğru" isimli hikayesinden burada yer almasını istediğim uzun bir kısım var onu yazacağım. Bir tiyatro oyunundan bir bölüm hissi verdi bana. Defalarca keyifle okudum. Hatta sesli olarak kaydedilip de "monolog" olarak sunulabilir diye de düşündüm radyolarda özellikle.
Her şey dümdüz ilerlerken yolda, kalabalık hayal ettiği Beyoğlu sokaklarında, hayali olarak bir adam ile çarpışma sonrası başlar. Önce ufak tartışmalar ve kalıplaşmış laflar derken iş büyür bir polis de peyda olur bu hayale...
"Adam halen bağırmaktadır:
-Haydi, yürü bakalım merkeze! Kozumuzu orada paylaşırız.
Bizim iş hapı yutar tabii. Düşeriz karakolun yoluna. Yolda kendi kendime düşünürüm: "Ne desem karakola gidince?" diye.
Herhalde önce kim olduğumu sorarlar. İşte o zaman celallenirim: "Bilmiyor musun benim kim olduğumu? Ben bu memleketin..." Hayır, bu usul iyi bir usul değil. Ya tanımayıverirse polis? Öyle ya, okuması yazması yoksa tanımayabilir. Üstelik öbür adam da mühim bir adamsa? Mesela bilmem ne müdürü olduğunu söyleyiverirse? Tabii, benden çok onun sözünü dinlerler. Onun için ben beklerim. Önce o adam söylesin, kim olduğunu, sonra ben. Büyükçe bir unvanla çıkarsa karşıma, ben ondan da ağır bastığımı hissettirmek için, alçaktan alıyormuş gibi cevap veririm:
-Ben derim, müdür falan değilim. Ben alelade bir vatandaşım.
Politikaya girişmenin tam sırası:
"Bu memlekette hak sahibi olmak için mutlaka..."
Açarım ağzımı yumarım gözümü.
***
(sayfa: 58)
·
11 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.