Sempatizan, Vietnam iç savaşı sırasında Güney Vietnam’da bir generalin sağ kolu olarak görev yapan fakat komünist devrimcilerin (kuzeylilerin) ajanı olan; Saygon’un düşüşünden sonra general ve yandaşlarıyla birlikte Amerika’ya giderek yeni bir hayat kurmaya çalışırken bir yandan da Vietnam’daki üstlerine gizli mektuplar, raporlar gönderen isimsiz kahramanımızın yaşadıklarını anlatan çok sarsıcı, türüne aşina olmadığım, dili ve kurgusu epey farklı bir romandı. Kitap boyunca “yersizlik” kavramı üzerine çok fazla düşündüm. İnsanın toprağın üstünde filizlenip bir türlü kendine yer edinip kök salamaması ne büyük bir acı. Sanırım anlatıcının ve dolayısıyla kahramanın yer yer objektif, epeyce eleştirel, soğukkanlı ve mesafeli duruşu da bu yersizliğindendi. Kendi deyimiyle piçliği yüzünden doğduğu topraklarda kabul görmeyişini, göçmenliği ve yaşadığı aidiyet bunalımı takip ediyor. Muazzam bir sistem eleştirisi ki zaman zaman kahkaha atmaktan da kendimi alamadım. Hem bu kadar çarpıcı hem de bu kadar alaycı olmayı nasıl başardığını inanın çözemedim.
“İnsanın kaderinde savaşın olmadığı, ödlekler ve yozlaşmışlar tarafından yönetilmediği, ülkesinin damardan damla damla verilen Amerikan yardımıyla hayatta tutulan bir kötürüm olmadığı bir zamanda yaşaması nasıl bir şeydi acaba?”
Anlatımı ve dili çok farklı olsa da bizden çok uzak bir coğrafya olması, konusu ve geçen pek çok özel kelime ve tarihi olay sebebiyle kimileri için ilgi çekici olmayıp zaman zaman sıkabilir, bunu da belirtmekte yarar var.
·
191 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.