Adile bir öteki. O kadar öteki ki bir parça toprağı çok görmüşler ona ve babasına. Esen rüzgarı da Adile'den bilmişler, sallanan yerküreyi de Adile'nin suçu kabul etmişler. Adile ne çocuk oldu, ne kadın ama anne oldu. Bir piç doğuran Adile'nin laneti herkesçe kabul görüyordu, doğan çocuğun da. Bir parça toprağa layık görülmeyen Adile'nin çocuğuna da bir heceyi fazla görmüş olacak Tanrı, meğer Adile'nin laneti oğlu İsrafil'in sağır dilsiz olmasını sağlamıştı. Ahraz demişlerdi ona, sağır dilsiz anlamında. Ama insanın anlaması için duyması yeterli değildi, bulundukları toplumda tek ahraz İsrafil olsa da belki de en çok gören duyan hissedendi o. Ötekinin çocuğu öteki doğar, ötekilerse bizim tüm günahlarımızı sırtlar.
Deniz Gezgin dini ve mitolojik motiflerle bezemiş romanını. Din, mitoloji dedik diye anlaşılmayan, ağır şeyler beklemeyin. Gayet akıcı keyifli bir kitaptı. Hissettiren kelimelerle bezenmiş.
Hissettiğimiz, duyduğumuz, anladığımız günlere...
·
10 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.