Herkesin gizlediği, bazen bazen hesaplaşmalar yaptığı, bazen iyi bazen kötü, bazen vicdan ile aklı arasında kaldığı çoğu zaman içinden çıkamadığı bir iç dünyası vardır sevgili okurlar
İçinden çıkamadığımız zamanlarda içinden şeytan çıkması kaçınılmazdır. Çünkü her yolun sonu kapalıdır, ne kadar düşünsen de, ne kadar oldurmaya çalışsanda sonu hep karanlığa çıkar. 'içimizdeki şeytan' böyle bir kitap. Sonu karanlık. Her ne kadar kendini oldurmaya çalışan bir Ömer de olsa asla içindeki şeytandan vazgeçemiyor. Sonu hep oraya gidiyor. Ne yaparsa, ne düşünürse arkada bir acabası oluyor. Onu da bu durum mahvediyor. Macide'yi kaybetmesine, arkadaşını kaybetmesine yol açıyor. Peki Ömer sonunda değişmiş midir? Sanmam hiç sanmam, pek sanmam. Çünkü her zaman pişman olup yine aynısını yapmıştır, yapacaktır. Bazen en güzel söz çekip gitmektir. Ömer kendine, arkadaşına, sevdiğine yapabileceği en iyi şeyi yapmış ve gitmiştir.
Macide'ye gelecek olursak da bu hikayenin masumu diyemem sanırım. Daha iyisini bulunca eskiyi beğenmeme, onda kusur arama hiç de hoş olmayan bir şey. Ancak bunun böyle olmasında Ömer'in çığırından çıkan davranışları da söz konusu.
Velhasıl içimizdeki şeytan dediğimiz şey aslında nefsimiz, isteklerimiz, arzularımız, olmak istediğimiz şey. Onu şeytan olarak adlandırınca daha legal olmuyor.
Hepimizin içinde olan bu şey dışarıya çıkmak için en uygun zamanı kollar. Genelde de bu saatlerde boy göstermektedir.
İçimizdekilere mukayyet olalım :)
Sevelim sevilelim bu dünya kimseye kalmaz...
·
16 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
