“İntihar ediyorum. Kendi kendimden nefretimin çerçevelediği ve çirkinleştirdiği bir dünyada yalnızım.”
Peyami Safa ile ilk tanışma kitabımdı.
Kitaba yüzeysel olarak bakıldığında fazla detay içermiyor gibi görünse de, içerdiği diyaloglar, Samim karakterinin yaptığı psikolojik çözümlemeler ve tespitlerle okuyucuyu kendine bağlıyor.
Kitabın başlarında genç bir kız olan Selmin’in hamile olduğunu öğreniyoruz. Annesi Mefharet, bir süre sonra bebeğin, kardeşi Besim’den veya abisi Samim’den olduğunu düşünmeye başlıyor. Bu şüphe ile ilk sayfalar gerilim ve korkuyla ilerliyor.
Biliyorum bu yaşanan şüphe biraz mide bulandırıcı. Ama yine de neler olacak diye okumadan edemiyorsunuz.
Okumaya başladıktan kısa bir süre sonra Peyami Safa’nın gri gözlüklerini taktığını anlıyorsunuz.
Ayrıca mutsuz bir kitap. Hem geriyor, hem sinirlendiriyor, hem de fazlasıyla şaşırtıyor. Ama karşılığında “Simerenya” ya giriş izni veriyor ara sıra. Hatta belki de birbirinden uzun ve etkileyici psikolojik çözümlemelerden önce biraz dinlenmeniz için açıyor bize Simerenya’yı. Son sayfanın bitmesi ile de çıkarıyor gözlüğünü Peyami Safa. Ama biz bir süre daha takmaya devam ediyoruz o gri gözlükleri.
Diyeceğim o ki, Peyami Safa’nın o muhteşem üslubu ve harikulade cümleleri ile hayata dair ilginç tespitler içeren romanıyla iyi ki tanışmışım.
Okuyacak olanlara tavsiyemdir.
Keyifli okumalar diliyorum.
·
74 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.