Açıkçası seriye büyük bir sevgiyle başladım. İlk iki kitabı harikaydı. Kurgu çok iyi. Ama sanki her şeyi son kitaba sığdırmışlar gibi hissettim okurken. Zaten son kitap diğer ikisinden daha kalın. Öncelikle Nova’nın bu kadar hızlı yakalanıp daha sonrada bu kadar hızlı kurtulması, insanların saniyesinde ondan şüphelenip daha sonra sadece bir kaç sayfa sonra hemen tekrar güvenmeleri özellikle de ellerinde bu kadar kanıt varken çok saçma geldi. Narcissa karakterinin saniyesinde Kabus olduğuna inandılar. Nasıl yani başından beri aynalardan geçme gücü var ama hiç kullanmadı mı? Üstüne üstlük size Kabus sanıp içeri tıktığınız kızı serbest bırakmanızın iyi olacağını söylüyor ve sizde hiç şüphelenmiyorsunuz. Nova tam olarak 3 kitaptır hangi tarafta olmak istediğini seçememesi ayrı bunaltıcı, tüm karakterlerin gözünün önünde olan şeyleri görememesi çok sinir bozucuydu. Yani Fobi; çizgi romanlar tam önünüzdeydi, Adrian’ın annesinin üzerinde yazılı olan o cümle, hiç kimsenin onun kim olduğunu bilmemesi… 2+2=4 kadar basitti ama kitabın sonuna kadar çözemediler. Sevdiğim yerler yok muydu ? Örneğin Kuklacı’nın Nova’yı kurtarmak için kendisini ona doğru giden bir okun önüne atması çok duygusaldı. Sonunda iki baş karakterimizin birbirlerine tüm sırlarını açıklayıp birlikte olmaya karar vermeleri ( bu her ne kadar kitabın sonlarında olmuş olsa da ) şirindi. Anarşistlerin Nova’ya söylemeden plan yapıp uygulamaları şaşırtıcı ve kesinlikle yerinde bir sahneydi. İlk kitaptan beri Nova’nın ailesinin başına gelenlerin Anarşi’nin Ası ile bir ilgisi olduğunu tahmin ediyordum ve sonuç tam olarak düşündüğüm çıktı. Ama bu da tabi ki diğer herseye birlikte kitabın sonlarında son savaş sahnesinde ortaya çıktı. Anarşistlerden belli bir karakterin öldürülmesi ise oh olsun dedirttirdi. Siyanür’ün Nova için Anarşistlere sırtını dönmesini yine duygusal sahnelerden biriydi. Bence Nova amca olarak onu kabul etmeli. Savaşın kazananı beklendikti ama kazanma şekilleri kesinlikle beklemediğim bir şekilde de. Herkes Kraliçe Arı’nın planı yüzünden öyle kalacak diye üzülmüştüm harika bir geri dönüştü. Sonunda yer olan o 3 sayfalık kısım ise ağzımı açık bıraktı yani vay canına. En iyi kısım kesinlikle o sayfalardı. Kitaba normalde 5 puan verecektim ama o son sayfalar için 6 veriyorum.