selamlar, yakından tanık olduğumuz bir durumun bambaşka bir dönemde yaşanırken neler hissettirdiğini görebilmek adına vebayı okumaya başlamıştım. kitaba göre uzun bir okuma yaptım aslında dolu dolu okuyamadım çünkü kitabın içindeki dünyadan çıktığında bulunduğun dünyada da kitaptakilerin aynısını yaşıyor olmak insanı bi tık yavaşlatabiliyor. bu durumu yakından gözlemlemek de kitabın atmosferine eksi olarak yansıdı benim açımdan çünkü böyle bir duruma yabancı olsam kitabı okurken gözümde canlanan atmosfer karanlık ve sisli olurdu muhtemelen. ama şu anda yaşadığımız şey kitaptakiyle aynı ve hava durumu sisli değilken de bunu yaşıyoruz. gerçekten kopamamak atmosferin beni çok etkilememesine yol açtı bu nedenle.
kitabın içindeki atmosfere yeterli ilgiyi gösteremesem de geriye kalan her şeyi çok beğendim. bir doktorun gözünden hastalığı ve ilerleyişini sade ve vurucu bir şekilde göstermiş camus. kitapla ilgili beni şaşırtan bir detay oldu, kitabı bitirdiğimde karakterlere dair bir şeyler hatırlamadığımı fark ettim. isimleri ve yaşadıkları kafamda birleşip evrensel bi hisse dönüşmüştü sanki. hüzünlerini, coşkularını ve hayal kırıklıklarını hissettim, sürekli sevdiği insanları kaybetmenin çaresizliğini aldım gibi oldu. ama bunları hissederken o kişilerin kimliğinden bağımsız bir şekilde sadece duygu hissettiğimi fark ettim. bu da pandeminin başından beri her gün verilen sayılara karşı nasıl duyarsızlaştığımı hatırlattı. camus'nun bu vuruculuğunu seviyorum, hissizlik ve alışma kavramları konusunda etkiliyor beni hep. kitaptaki bazı cümleler gerçekten çok iyiydi, defalarca okuyup altını çizmek istediğim cinsten. vebadan kurtulan şehrin yaşadığı iç rahatlığının bir gün bir mobilyada, bir bezde ya da herhangi bir yerde saklanan veba mikrobunun tekrar ortaya çıkmasıyla bozulup yerini mutsuzluğa bırakabileceğine yönelik bir vurguyla bitiyor kitap. bu pamuk ipliğine bağlı hayatlar kavramı gibi etkiliyor beni. çok çok sevdim, iyi okumalar.
·
19 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.