Bencillik mi, İlgi Açlığı mı?
Emir çocukluğu boyunca babasından yeterli ilgiyi ve desteği hiçbir zaman göremedi. İlgi alanları da çok farklı olduğundan çoğu zaman birbirleriyle güzel vakit de geçiremediler. Emir sessiz ve sakin bir çocuktu, kitap okumayı ve yazmayı seviyordu. Babası ise ok atma, güreş gibi daha çok fiziksel güç ve hareket gerektiren aktivitelerden hoşlanıyordu. Emir kendi hakkını arayabilen biri değildi, daha önce de yazdığım gibi; çok sessizdi, vahşet içeren hiçbir şeyden hoşlanmazdı, gerektiğinde kendi için bir yumruk bile atıp savunamazdı kendini (Kitabın sonlarında Sohrab için Assef'i haşat etmişti ama ben şu an çocukluğundan bahsediyorum.). Babasıysa yine tam tersiydi. Hasan, aynı Baba gibiydi. Hakkını sonuna kadar arardı, kimse bulaşamazdı ona. Belki de bundandı Baba'nın Hasan'a olan düşkünlüğü. Baba, Emir'in de Hasan gibi olmasını istiyordu. Emir içine kapandıkça babasıyla arası açıldıkça açılıyordu. Bu beni gerçekten çok üzdü çünkü Baba hiçbir zaman Emir'i anlamaya çalışmadı, onu hep Hasan'la karşılaştırdı ve onun oğlu olmasının ondan farklı ilgi alanlarına sahip olmasını engellemediğini unuttu. Bunun sonucunda da Hasan için mükemmel bir baba figürüyken; Emir için bu pozisyonu Rahim Han'a kaptırmış oldu. Devamı için:
bloggerrzadeler.blogspot.com/2021/04/ucurtma...
··
9 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.