Çalıkuşu
Kamran, ah Kamran... Feride'yle beraber benim de gönlümü yakan Kamran...
Bu nasıl bir kalemdir, cümleleri nasıl süsleyiştir! Bazen yüzlerce sayfa okursunuz ama sanki hiç okumamış gibi hissedersiniz. Yüzlerce sayfa okudum Çalıkuşu'nda, sanki bir solukta okumuşum, hiç bitmesin hisleriyle... Olay çok sade görünse de göze, içinde çok derin bir örgü var. Hayır, bu roman kesinlikle -basit bir aşk romanı!- değil! Bu roman, hayatın ta kendisi! Feride... Güçlü kadının simgesi, boyuj eğmeyen Çalıkuşu Feride... Tüm zorluklara göğüs gererek, kalbinin altında ezilmemek için, yapayalnız, hiç bilmediği diyarlara uçan, dünyadan habersizken hayata gözlerini açan Feride. Romanda siz de oradan oraya savruluyorsunuz Feride'yle. Öyle bir karakter yazmış ki Reşat Nuri, Çalıkuşu'na gönlünüzde yuva yapıyorsunuz. Çektiği acılar, uğradığı iftiralar sizin canınızı acıtıyor. Gözyaşları sizin yüreğinize akıyor. Saflığın, masumiyetin, iradenin ve dirayetin vücut bulmuş halidir Feride.
Bir de Kamran var. İhtirası uğruna aşkını alevler içine atmış Kamran. Önce aşkından tutuşan, sonra kendi elleriyle o aşkı yakan Kamran. Çalıkuşu'nu uçuruyor ellerinden. Bir sarı çiçek uğruna gönlünün bahçesini yakıyor. Peki alev alev yanan kalbi Feride'yi haykırmadan tek bir saniye bile geçiriyor mu? Yıllarca arasa da gönlünü, Çalıkuşu'na hiçbir zaman ulaşamıyor.
Üç kere okudum. Her seferinde de yüreğime bıraktım sayfalara. Feride'yle beraber yürüdüm yollarda, onunla beraber aşık oldum Kamran'a, onunla beraber nefret ettim sarı çiçeklerden. Öyle bir yazılmış ki cümleler, sona geldiğinizde Feride'ye hak verirken Kamran'a kızamıyorsunuz. Ama bütün bunlara rağmen, son sayfalarda inandırdı beni Reşat Nuri, gerçek aşka. Kamran'ın sönmeyen ateşiyle tutuşan, Feride'nin o ateşle alev alev yanan kalbine... Bu kitabı bize hediye ettiği için Reşat Nuri'ye sonsuz teşekkürlerimle.
·
62 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.