Pál Sokağı Çocukları, Budapeşte’nin yoksul bir mahallesinden yola çıkıp tüm dünyayı dolaşan bir hikaye. Tüm dünyada severek okunmasını sağlayan en önemli özelliklerinden biri belki de insanı insan yapan değerlerin; saygının, sevginin, vicdanın, dürüstlüğün, onurun çocuklar dünyasındaki yansımasını ders vermeden, fakat dersler çıkarılmasını sağlayarak okuyucuya sunmasıdır. Yazar, çocuk psikolojisi ve davranışlarını başarılı bir şekilde işleyerek, yetişkin okuyucularını da ilk sayfalardan itibaren çocukların dünyasına çekiyor. Her yaştan okuyucunun kendi hayat hikayesinden bir parça bulabileceği kitap, aynı zamanda sadece yetişkinlerin anlayabileceği analojilerle dönemin toplumsal ve siyasal olayları hakkında da bilgi veriyor. İyi kurgulanmış sahneleri, başarılı tasvirleri ve dramatik anlatımıyla kitap, her yaştan okuyucusunu çocukların mücadelesine dahil etmeyi başarıyor.
Eserde, yüksek katlı binalar arasındaki biricik oyun alanı olan arsa için, iki farklı semtin çocukları arasında yaşanan mücadele anlatılıyor. Kum topları ve parlak kağıtlarla sarılı mızraklardan oluşan silahların kullanıldığı bir savaşa dönüşen mücadele, büyük bir acının gölgelediği bir zaferle sonuçlanıyor. Böylece Pál Sokağı Çocukları, ‘savaşın kazananı olmadığı’ gerçeğiyle erken yaşta yüzleşiyor.
Tüm bu savaş, fedakarlıklar, acılar; sadece boş bir arsa için miydi peki? Hayır. Arsa, Pál Sokağı Çocukları için özgürlük demekti:
“Hiçbir zaman yüksek binaların arasına sıkışıp kalmayan sizler, Budapeşte çocukları için boş bir arsanın ne anlama geldiğini anlayamazsınız. Budapeşte çocukları için boş arsa; bozkır, ova, çayır demektir. Bir taraftan artık yıkılmaya yüz tutan tahtaperdelerle, diğer taraflardan da binalarla çevrilen bu bir karışlık toprak, onlar için sonsuzluk ve özgürlük anlamına gelir.” (s. 32)
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.