En iyi bilim kurgu serisi olarak kabul edilmesinin birçok nedeni olan bir kitabın sonuna geldik. Sözüm bu kitaba değil, tüm seriye aslında. Yoruyor ama zevk veriyor. Önemli olan da bu zevki hissedebilmek.
Kitabın özünde mücadeleden çok bu serinin kahramanı Hari Seldon ve onun yaşam mücadelesini okuyoruz. İyisiyle, kötüsüyle neler başardı, neleri kaybetti ve neleri kazandı bunları görmek mümkün.
Bu sefer biraz üzücü tarafları da var bu hikayenin. Nasıl? Hari Seldon’un yaşlandığını görüyoruz. Aslında bu ana karakterin yaşlanması ve bu gibi anlatımlar yazarı da çağrıştırıyor. Çok yaşlanmış ve ölümü hissetmeye başlamıştır. Bunu da etrafından gizlemeye çalışıyordur ve inanır mısınız o dönem Isaac Asimov’da tam olarak böyle yapmış. Zaten her karakter biraz da yazarından izler taşımaz mı? Kendisine uzak olan bir karakteri bu kadar iyi yerleştirip, bu kadar çekici bir eseri de oluşturamazdı kanımca.
Merak edenler için yazarın AIDS meselesini araştırıp, okumalarını tavsiye edeceğim ve o dönem şartlarına göre nasıl bir psikolojik buhrana girdiğini anlamamızı rica edeceğim. Güzel bir final oldu bana göre ve hepimize iyi okumalar dileyerek bu güzel seriyi de ardımızda bırakıyorum. Esen kalın efendim..
·
95 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.