kitaba buyuk bir heyecanla baslamama ragmen ilk 20 sayfasi beni icine cekemedi ve uzun bi ara vermek zorunda kaldim fakat ne zaman ki tekrar oturup kitabi bitirdim, son 50 sayfasini okumasi cok keyifliydi. bahsettigi ikinci karakterin (dr) basindan gecenler, uzun sure kapali kaldiginda kendini kaybetmemeyi nasil basardigi fakat sonra bir nevi kendini kaybetmesi, satranca olan tutkusu hepsini okumasi cok zevkliydi. kitabin daha da devaminin olmasini istedim fakat tadinda bir yerde bittigjni dusunuyorum. stefan zweigin cok da depresif olmayan bir romaniydi diyebilirim.
·
2 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.