Oyunlarla Yaşayanlar; emekli tarih öğretmeni Coşkun Ermiş etrafında şekilleniyor.
Mizahi bir dille yazılmış, içinde bolca göndermeler barındıran bir eser.
Ben tiyatro metinlerini okurken sahneler gözümün önünde canlanıyor. Oğuz Atay'ın eserinde de okumadım sahnede izlemiş gibi oldum.
Eserde bu oyun mu yoksa gerçek miydi? diye sorgulatan yerler çokca vardı.
Diğer eserlerinde olduğu gibi bu kitabında da toplumsal değerlerdeki değişmelerden dolayı bunalıma girmiş bir adamın hikayesi anlatılıyor.
Erken emekli olmuş, 45-50 yaşlarında eski bir tarih öğretmeni olan Coşkun Ermiş isimli baş kahramanımız, fazlasıyla mutsuz olan yaşamını, sanatın ışıltısına ve göz alıcılığına yöneltmiştir. Aslında bunun için ilk olarak keman dersleri almaya karar vermiş olan Coşkun, daha sonra tiyatro oyuncusu olarak çalışmakta olan arkadaşı Saffet’in de iknaları, destekleri ve yoğun çabaları ile tiyatro yazarlığı işine girişmiş ve bundan da büyük bir zevk almaya başlamıştır. Napolyon piyesleri yazmak için çaba verirken, bir komşusu olan ve aynı zamanda da bir oyuncu olan Saffet, baş kahramanımız Coşkun’dan Vodvil türünde oyunlar ele almasını istemektedir. Bir tiyatro patronu olan Servet ise Coşkun’dan, Antik Yunan dönemi oyunlar sipariş etmeye başlamıştır. Ancak baş kahramanımız Coşkun Bey’in evinde bunlardan çok daha başka bir oyun sahne almaktadır aslında. Evin her bir üyesi de birer karakterdir…
oğuz atayın tüm kitaplarını okumanızla tavsiye ediyorum ben ilk okuduğum anda kendimi sanki tiyatro oyununda oynuyormuşum gibi hissettim okumayanlara kesinlikle tavsiyemdir mutlaka oyun çok güzel kitaptır
keyifli okumalar dilerim hepinize
·
20 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.