Sene 1980. Başkanın suikaste uğraması sonucu ordu yönetime el koyuyor. Kore halkı demokrasi uğruna protestolara başlasa da sonu maalesef kanla bitiyor. Amaç güya protestoları bastırmak! Bir sürü insan kurşuna acımasızca diziliyor, tam bir vahşet ve cinayet! Ama asla ölen arkadaşlarını yalnız bırakmıyorlar. Öleceklerini bile bile silahlanıp direnmeye devam ediyorlar. Etrafta dinmek bilmeyen bir kan kokusu.
Kitapta geçen bir cümle varki beni en çok etkileyenlerden okurken; “Sana cenaze töreni yapamam, benim hayatım cenaze töreni oldu.”
Tam olarak Kore aslında bir cenaze evi. 168 sayfalık bir kitabı ne kadar uzun okuyabilirsem öyle okudum. Primo Levi’nin Bunlarda mı insan? kitabını okurkende böyle hissetmiştim.
Bazen üçüncü bir gözle anlatmış, bazen iç sesiyle yazar kitabı. Her türlüsü de güçtü benim için. Öyle ki bir ortaokul öğrencisinin cesetlerle dolu olduğu odada gönüllü çalıştığını, ailelerinin bulabilmesi için isim etiketi hazırladığı bir sahne karşılıyor sizi, psikolojisini derinden hissedersiniz. Yazar o günleri adeta okurlarına yaşatmış.
Mutlaka okuyun.
·
138 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.