Çok defa okumak için elime aldığım ve vaktini bekleyen bir yazarın tamamlayabildiğim ilk eseri. Şimdi anlıyorum ki Cengiz Aytmatov okumaya hep vakti olmayan romanlardan başlayıp geç kalmışım. Toprak Ana ile beni saran ve içimde yer tutan birisi artık O...
Bir yaz bitiminde üzerinde yeni yıkanmış beyaz entarisi ve koyu renkli beşmenti, başında beyaz yazmasıyla biçilmiş tarlalar arasından geçen yollarda ağır ağır yürüyüşüyle başlıyoruz Tolgonay'ın hikayesinden hisselenmeye... Çocuk coşkusuyla başlayan, hayatın kimi zaman hayallerin de ötesini yaşattığına şahit olup, hasatın o ilk gün bayramıyla veda ediyoruz düşlediğimizin hayat boyu gerçek olabileceğine. Sonrasında süregelen mücadele, emek, kayıplar, hâlsizken bile zafer inancıyla hissedilen o tarifsiz hâl, kaybetmişken, haber alamazken bile bir umuda koşarak tutunup güz yağmurlarında ıslanmak, beklenenin gelmesinin miadını bir mısır koçanının olgunlaşmasına denk düşürmek... Bütün hüzne rağmen genç bir umuda şahit oluyoruz Tolgonay'ın hikayesinde, karanlığa rağmen zerre kadar olan bir ışığın sayesinde uzun uzak yollardan gözlerimizi alıp hayatın akışına bırakıyoruz kendimizi. Tıpkı Tolgonay gibi, Aliman gibi ve savaşın geride bıraktığı tüm yürekler gibi...
Kitaptan bir alıntı ile bitirivereyim cümlelerimi: " Bugün kendi kendime diyorum ki, eğer dünyadaki bütün insanlar, o gün bizim köyde olduğu gibi hep iyi şeyler düşünseydiler, çocuklarını, kardeşlerini, babalarını, eşlerini bizim kadar çok sevseydiler, belki savaş hiç başlamazdı."
··
10 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.