Kız gibi yürüme, erkek ol, adamsan gel... Bizi soktukları kalıplarda yaşıyoruz. Kimliğimizi onların bakışları, söylemleri, tavırları belirliyor. Suskunluğumuzda yutamadığımız öyle sözler taşıyoruz ki.
“Oysa benim birincil görevim annemin kızı olmaktı. Gerekirse onun hemşiresi, doktoru, aşçısı, temizlikçisi, iğnecisi, bakıcısı olacaktım. Annelerin kızları olmak bunu gerektirirdi. Halbuki erkek olup aynı işleri yapsam özverimden, anneme bağlılığımdan ötürü ne çok övülürdüm. ‘Ne hayırlı oğlanmış!’ derlerdi arkamdan.”
Kimiz biz, sahi? Anne, evlat, kız, erkek, ama en başında insan. Hiçbir zaman sadece insanmış gibi görülemeyen, ama sadece insan olanız. Aman ayıp, aman günah altında yaşayanlarız.
“Babamın eve gelişi önceden şiddeti tahmin edilemez bir doğal felaket gibiydi. Bazen sadece hafif bir rüzgar eser, ağaçlar şöyle bir sallanırdı; bazı geceler ise sel basar, korkunç fırtınalar evimizi temelinden sökerdi. yemeğin tuzsuzluğu, çayın demsizliği o gece nelere sebep olacak, öngöremezdik.”
Neden sadece insan olarak yaşayamıyoruz? Bilmiyorum. Kadın olmalısın, öyle oturmalısın, onu sevmelisin. Bu yanlış, bu görülmüş şey değil. Ölüyoruz her gün, farkında mısınız? Yaşayamıyoruz kendimizle, yaşatmıyorlar. Neden başka insanların hayatına bu kadar müdahale etme ihtiyacı duyuyoruz, hiç düşündün mü?
“Hafızamın antresinden çıktım, evin kapısını kilitledim. Her bir odayı tek tek gezerken döktüğüm benzin dış kapının altından sızıyordu... Yanan sigaramı kilitli kapının eşiğine fırlattım.”
“Hafifledikçe hafifledi, saydamlaştı, kendi evinin içinde şeffaf bir hayalete dönüştü.”
Hayatta kalmak için, kendimiz olmak için verdiğimiz mücadele yetmedi mi? Biz kim olduğumuz ile gurur duyuyoruz, başımız her zaman dik. Başkasının hayatına uzattığınız parmağı kendinize döndürme vaktidir artık.
Bırakın, bırakın bizi. biz yaşamak istiyoruz.
·
552 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.