Stefan zweig’in yine bir solukta biten nefis bir eseri. Kitabın bitiminde Herakleitos’un “Aynı nehre iki kez giremezsin”. Oysa, aynı nehre bir kere bile giremezsin çünkü nehir akmaktadır. Nehir çok hızlı akmaktadır ve yalnızca nehir değil, sen de akarsın.” Sözünü anımsadım. Kendimizdeki ve çevremizdeki şeylerin değişmeden kalabileceğini düşünmemiz büyük yanılgı. Zaman akıyor biz de peşinden sürükleniyoruz . Hiçbir şey yapmadan öylece durduğumuz anlarda bile peşinden yol almış oluyoruz. Yazar hikayesinde üzerine ciltler dolu kitaplar yazılacak bir düşünceyi o kadar kısa ve net ispatlıyor ki heyecanla beklenen sonda ne kadar hayalkırıklığına uğrasan da ona hak verip kitabı kapatıyorsun .