“Karıncaların Günbatımı” ilk kez 1970’te Ermenice “Mrçünneru verçaluysı” adıyla günlük tefrika edilmiş, 1984’te Ermenice basılmış ve kitap 1998’te Aras yayıncılık tarafından “Babam Aşkale’ye Gitmedi” adıyla yayımlanmıştır. Kitabın beşinci basımında esere orijinal ismi uygun görülmüştür.
Roman İstanbul’da yaşayan bir Ermeni ailenin 1940’lı yıllardan 1955 kadar geçen sürede yaşadıkları çöküşü anlatıyor.Eserde, Aşkale’ye gitmemek için tüm parasını Varlık vergisine veren bir ailenin yoksullaşmasını, toplumdan kopuşunu okuyoruz. Ailenin oğlu roman kahramanı Baret, “Nafıa” askerliğinde üç buçuk yıl askerlik yapıp döndükten sonra ailesine ve İstanbul’a yabancılaşıyor.Huzursuz ailesine, insanları sömüren patronlara öfke duyuyor. Kendileriyle aynı durumda olup “işçilerin çalışma saatlerinden yiyerek” zenginleşen eğitimsiz ve çıkarcı akrabalarına katlanamıyor.Sadece, o hayattan uzaklaşan amcası Dırtad’a kendini yakın buluyor. O da amcası gibi yaşamı sorguluyor. “Altı gün çalış, yarım gün yaşa!Tıraş olma, yıkanma, yeme, içme! Yaşamak nedir? Yaşasan ne olacak, yaşamasan ne olacak?” diyor.
Kitapta Lula’nın trajedisini okuduğumda dili, dini, kültürü ne olursa olsun bu topraklarda geleneğin en çok baskı altında tuttuğu kesmin kadınlar olduğunu bir kez daha anladım.
Zaver Biberyan’ın kalemiyle o dönem İstanbul’un mahallerinde, adalarında gezindim.
Yıllar geçtikçe değişen şehre ve insanların yaşamlarına tanık oldum.
Birileri, sanki şehre ve Diran’ın ailesine büyü yapmış; bundan böyle sevgisiz yaşayın, diye lanet yağdırmıştı.
Sosyal sınıf farkının açtığı yaralar hoşgörü ile kapanmaz mıydı diye düşündüm. Anne çocuklarını, çocuklar da anne babalarını daha çok sevseydi bütün bunlar yaşanmazdı, dedim kendi kendime. Vatan da ana da her koşulda evlatlarını sarmalı, onların kendilerini güvende hissetmelerini sağlamalı sonucuna vardım.
Tüm kapıları açan “sevgi ve hoşgörü” yü kaybetmemek dileğiyle kitapla kalın.
·
532 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Berna Karakaya ellerine emeğine sağlık Hoca'm. Hoşgörü temennin ne kadar yerinde oldu, sanırım dünyanın tek eksiği bu olgu, bilhassa bugünlerde...