Başka birisinin bedeninde uyanmak sanırım hayatı en iyi şekilde öğrenmemizi, en iyi şekilde empati yapmamızı sağlardı. Her karakterin anlatılışında "acaba başka bir bedende uyansam nasıl davranırdım, nasıl görürdüm hayatı, ya tanıdığım birinin bedeni?" şeklinde düşünceler üşüştü aklıma. Karakterin bu özelliği, çoğu zaman, bencilce kullanmaması o kadar güzeldi ki, herkesin hayatının ne kadar değerli olduğunu, o küçük sayılacak bir günün bile aslında ne kadar önemli olduğunu hissettirdi. Mesela Marc karakteri seneler sonra yaşamadığı o cenazeyi hatırlamak isteyecekti, Dana ise uyurken ertesi günü hiç yaşamamış olmayı dilemişti eminim. George uyumadan önce yolunda giden bir hayata sahipken bir gün sonra mahvolmuş şekilde uyandı. Üstelik hiçbir şey yapmamışken! Özellikle Kelsea'nın hayatının geri kalanını görmek isterdim. Okurken sürekli geride kalan kişilerin hayatlarının devamını merak ettim. Yazarın "başka bir gün" adındaki eseri bu kitabın devamı olacağını sanmıştım fakat aynı kitabın Rhiannon ağzından yazılan başka bir versiyonuymuş. Bu fikri sevmedim çünkü o karakter kitapta en hoşuma gitmeyen kişi konumunda. Bencilce davrandığını düşünüp sinirlendim çoğu yerde. Alması gereken sorumlulukları almayıp konfor alanında ölmeyi bekleyen bir karakter.
Kurgusu, dili inanılmaz güzel olan, çerezlik sayılamayacak kalitede bir gençlik romanıydı benim için. Oldukça beğendim!
·
32 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.