Kafasını anlamadığım, diline alışma sürecinde olduğum Dostoyevski, 4 öyküden oluşan bu kitabında yine tarzıyla şaşırtmadı.
Havada kalmış, anlamsız gelen, sonu bağlanmamış bazı noktalar var. Öykülerinde; hayatının sonuna yaklaşmış bir hasta, çok zor durumda olan bir karakter ya da çektiği acı yeryüzünde sadece kendisine özgüymüş gibi kahrolan biri var mutlaka. İçim daralmasına rağmen okumayı da bırakamadım.
Bana kalırsa son iki öykü - Dokuz Mektupluk Roman ve Polzunkov- hoş ve eğlenceliydi. Dil olarak basit, olay örgüsü olarak eğlenceli ve anlaşılır.
Dostoyevski’den çok kitap okumuş sayılmam ama okumuş olsaydım da ilk üçe girmezdi bu kitabı.
·
29 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.