Koku kitabının diğer bir duyu organına uyarlanmış hali izlenimi oluşturdu. Koku kitabında kokuyu çok iyi alan ve kendine ait kokusu olmayan bir adam söz konusuydu. -Dikkat, bu cümleden sonrası spoiler içerir!- Burada ise herkes kör, bir kişinin gözleri görür durumda. Asıl ayrıntı ise o gözleri gören kişinin kör olması bence. Düşünsenize bir yerde karantinadasınız herkes kör siz görüyorsunuz. Bunu kimseye söylemeden saklayabilir mısınız? Ben olsam hayatta yapamazdım. Yemekleri paylastirirken haksızlıklar, görmeme yüzünden oluşan tonlarca pislik, fuhuşa zorlanan onurları ellerinden alınmış kadinlar-ki buna kişinin kendisi de dahil- hayatta yapamazdım. Hatta o zorbalık yapan adamı direkt gidip ben öldürürdüm. Herkesi organize etmek için muazzam özen gösterirdim çünkü o kadar insanın hayvandan daha aşağılık ve pis durumda yaşamasına gönlüm razı olmazdı. Bu yüzden asıl kör olan doktorun karısıydı ve bu yuzden kimsenin görmediği pislikleri de o görmek zorunda kaldı. Çünkü gözleri gören tek oydu çünkü hayatın kendi içinde bir adalet tarzı vardı. Körler beni kullanır diye gördüğünü söylemedi ama diğerlerinin gözleri kapalı yaptığı yaşadığı o gözleri açık yaşadı. Eşinin başka bir kadınla olmasını bile kayıtsız izledi gözleriyle. Gerçek kör o değil miydi? Sonradan karantinadaki o vahsi adami oldurdu nihayet. O öldürdüğünde ne kadar mutlu olduğumu hatırlayıp icimdeki katile de şaşırdım tabii. Ama sanırım benim için önemli olan insanların yaşaması değil. Asıl, adaletli, onurlu yaşamaları... Bu arada diğer körlerden kimisine gördüğünü söyledi onlar da niye görüyorsun da bize hiç yardımcı olmadın, bu pisliklerde oynamamizi nasıl izledin soğuk kanlılıkla demedi, helal olsun! Bu da batı bireyselciligi sanırım.
·
10 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.