(fd etkisiyle yazılmış bir inceleme, paragraflar arası kopuklukları hoş görünüz.)
Harflerin arasında dolanarak. Birer cümleye dönüştüğünü gördüğünde, yürüdüğü yolların. Yolculuğun tadını çıkardı bilmeden. Bir kitap oluşturduğunu adımlarının.
Garip bir tarz, öyle değil mi? Dikkat istiyor. Dikkatin bir cümleyi okurken dağıldı mı, baştan almak gerekiyor. Gerçi, cümle ne? Yazar "sanki" yazarken "(...) san. Ki (...)" şeklinde kelimeleri bile bölmüş, cümleleri mi ayıracak?
Yazma tarzı yukarıda bahsettiğim gibi, azıcık değişik ama dikkat istemesi dışında bir kusur göremedim ben. Hoş, dikkat istemesi bir kusur mu, orasını da bilemiyorum.
Kitaba bakıp geldim, on bir farklı öykü varmış içinde. Ama sanki bazıları birbiriyle bağlantılı gibiydi. Hatta belki hepsi bile olabilir. Ya da belki hiçbirinin bir diğeriyle aynı iki kapak arasında toplanmış olması dışında ilişkisi yoktur.
Bazı hikayelerde gerçeküstü olaylara, betimlemelere yer vermiş. Sevdiğim bir şekil bu, sıradanlıktan kurtarıyor.
Öykülerini durum ya da olay diye tek bir başlığa sığdırmanın mümkün olmadığını düşünüyorum. Yine bir kişisel gelişim kitabı arasına sıkıştırdığım güzel bir macera gibiydi.
Hayırlı vakitler diliyorum.
··
47 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.