Bu öykünün, okuduğum zaman içerisinde bende bıraktığı etkisi bir başkaydı. Bu öykü aslında ne kadar içinde olduğunu bilmediğin, haberin bile olmadığı birbirine dolaylanmış onlarca hayatın özel bir ilişkisine odaklanmış halde.
Çocukluktan başlayan bir aşk…
Ve hayatının bu kadar merkezinde, sürekli çevresinde döndüğün insanın tam olarak bunu hiçbir zaman bilememesi… Bir noktada sevgimizin tam olarak hissedilemeyeceğini hatırlatan yanlar taşıyor, okurken hangi hayatlarla ilişiğim var da haberim yok diye düşünüyor insan. Mektubun sonunda yazarın tepkisi ise içler acısıydı, beni ağlatmıştı bu katı ve soğuk tepkisi. Hayatına dokunan ince bir dokunuşun yokluğunu, senin ince dokunuş olarak gördüğün ancak diğer yanda var olan yokluğun o derin parçalanmasını bu kadar uysal karşılayabilmek çok zoruma gitmişti benim. Ve ötekini bu kadar merkeze almak, kendini kurban etmeye varmıştı bu öyküde. Kadın hep başkasını yaşamıştı, başkasına yaşamıştı ama asla kendi hayatının merkezinde olamadı, hep uzak bir düşte takılı kaldı. Görüşten uzaklaştıkça insan da yitiyor böyle kendi hayatından…
Bir başka hayatın farkına varabilmek, kitabın bana verdiği mesaj buydu temelde. Ve hayatımın o döneminde ilişkide olduğum bir insanın benden bağımsız hayatında, farkında olmadığım onca süre boyunca ne kadar merkezi bir yerde olduğumu çok derinden hissetmiş, benim zoruma giden bu davranışı sergilemekten çok korkmuştum. Başka hayatlar da var, bizimkine derinden bağlar besleyen; haberimiz bile olmadan sessizce, usulca çevremizde dönen. Aynı hisleri vermek zorunda olmasa bile insan bu bağın kıymetini takdir etmeli bana kalırsa, böyle güzellikler gölgelerde çürüyor… Yaşaması ve görülmesi için biraz ışık yeterli oysa.
Okumadıysanız şiddetle okumanızı tavsiye ederim..
Keyifli okumalar dilerim...
Bilinmeyen Bir Kadının MektubuStefan Zweig · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 2022266,5bin okunma
··
285 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
