Sanırım en son 10 küsur yıl önce okumuştum sevgili Jean Christophe Grange' i... Çok sevdiğim bir türdü polisiye gerilim. Ve çok sevdiğim bir yazar olmuştu kendisi. Ama üst üste çok kitabını okuyunca biraz boğuyor sanırım Neyse çok uzatmadan ve spoiler vermeden incelememe geçecek olursam;
Grange' i özlemişim lakin bu kitabında o eski sürükleyicilik , o eski güzel dil ve üslubu buldum desem yalan söylerim. Ya o zamanlar ben genç ve heyecanlıydım ya da ilk kitaplarının tadı bir başkaydı.
Çoğu kitabında olduğu gibi yine standart olay çözmeye hevesli bir polisimiz ve bir dizi seri cinayetimiz var lakin seri dediğime bakmayın. 300 sayfa boyunca hepi topu 2 kadın öldürüldü. Insan biraz daha fazlasını istiyor tâbi. Ayrıca bu sefer polisimiz pek de zeki değil çoğu şeyi eline yüzüne bulaştırıyor ve kişisel fikirlerini olaylara bağdaştırıp bazı şeyleri çarpıtabiliyor.
Yine standart bir baş şüphelimiz var tabiki ama daha önce yazarımızın başka bir kitabını okuduysanız tahmin edeceğiniz üzere kitabın son sayfasına kadar bu kişinin gerçekten katil olup olmadığını bir türlü anlayamıyorsunuz...
Bu sefer kitaba beni en çok bağlayan bu baş şüpheli oldu işte. Çünkü kendisi sofistike yaşamı benimsemiş ve toplum tarafından kabul edilip ve hatta övülüp neredeyse göklere çıkarılmış bir ressam.
Kitap sayesinde resim ilginiz varsa daha da artıyor hatta yoksa bile oluşabiliyor diyebilirim. Mesela okurken Goya' nın ünlü bir ressam olduğunu biliyorudum. Şimdi merakla oluşan ufak araştırmalarım ile adamın hayatına ve eserlerine az çok hakimim... Hakeza Caravaggio için de durum aynı oldu
Vel hâsılı kelam okumak bunu yapmalı işte ; size yeni kapılar açmalı ve yeni bilgiler katmalı. Ve Grange bana bunu bir kez daha yaptı o yüzden okuyun derim. Seviyorum seni adamım...
·
25 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.