Okulda ya da tarih kitaplarından öğrendiğimiz savaşların genelde sebepleri ve siyasi sonuçları anlatılır. Kim ne kadar toprak aldı, kim hangi statüyü kazandı gibi hep somut kazanımlar söz konusudur. Bireyin acıları, travmaları yani işin insani boyutu anlatılmaz hiç. Halbuki asıl yıkım, savaş sırasında ve sonrasında yaşanan, acıların yoğurup yılların savurduğu insan hikayelerindedir. Bu da öyle bir kitap, savaşın insanlara reva gördüğü yaşamları anlatıyor... Sürükleyici, okuruna keyif verecek nitelikte konu ve olay örgüsü barındıran, pek çoğumuzun kitabı okuyana dek bilmediği acı olayların anlatıldığı hatta okurunu İstanbul’un tarihi sokakların da dolaştıran bir kitap. Kuru kuruya “aşk kitabı” demek hata olur. Ortak kaderin farklı acılarda birleştirdiği, yollarını kesiştirdiği insanların hikayesi.
Tarihi olayları bugünün şartlarıyla, normlarıyla yargılamak hata olur. Yazarın kitap boyunca anarşizmi makul bir model olarak sunması, Ermeni tehcirini tek yönlü ve açık bir şekilde tarihi gerçeklerden saparak anlatması, Enver Paşa’yı haksız yere eleştirmesi; yine kitap boyunca hümanizm pompalayıp, güçlü kadın figürü çizip, sevgi kelebeği gibi davranıp Maya’nın ağzından başörtülü kadınların üniversite eğitimi almasından hoşnut olmadığını ima etmesi; Türk Hükümetini o günün dünya şartlarını düşünmeden kolay bir şekilde eleştirmesi açıkçası hoşuma gitmedi. Bu kadar sığ bir hümanizm, uyduruk bir sol anlayışı ülkemizdeki "aydın" kesimin bitmeyen çelişkisidir maalesef. Şu zamana kadar Nobel alamamış, hayret doğrusu.
·
4 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.