“Yaşamım utançlarla doludur. Hatta insan yaşamının ne olduğu hakkında bir fikrim yok”
diye başlıyor kitap.
Benim için çok hüzünlü bir kitaptı.
Çocukluğundan itibaren var olduğu hiçbir yere ait hissetmeyen bir insanın, Yozo’nun hikayesi.
“Sanki sadece ben farklıymışım gibi tedirginlik ve korkuya kapılıyorum. Çevremdekilerle neredeyse hiç konuşamıyorum. Neyi, nasıl söylemeliyim, bilemiyorum. Böylece aklıma gelen şaklabanlık oldu. Bu, benim insanlarda son sevgi arayışımdı. Bir yandan insanlardan son derece korkarken, bir yandan da insanları bir türlü aklımdan çıkaramadım. Öylece, şaklabanlık sayesinde ince bir çizgiyle insanlarla olan bağımı koruyabildim. Dışarıya karşı, durmaksızın gülümseyen yüzümü gösterirken, iç dünyam ölüydü.”
Yazar Osamu Dazai’nin kendi hayatından parçalar taşıyan bu kitap da aynı onun yaşamı gibi trajik olaylarla dolu. O ne kadar toplumdan soyutlanmışsa Yozo’da da bu soyutlanışı deneyimliyoruz, onun iç dünyası ne kadar anlamsızlaşmışsa Yozo da bu anlamı kaybetmiş görünüyor ve o ne kadar bunlarla başa çıkamadıysa Yozo da aynı süreçleri yaşıyor.
İnsanlarla çalışan biri olarak bu hikaye ve yazarın hayatı beni çok etkiledi. Kim bilir kaç kişi bu karamsar süreçlerden geçmiş, orada ufacık bir boşlukta takılı kalmıştır diye düşündüm. Yozo’nun zihninin derinlerinde yer alan bu sorgulamalar kim bilir kaç kişinin zihninden geçti...
Dazai’nin hayatı bir nehirde son buluyor. Ama hikayesi her gün birilerinin içinde yaşıyor.
Yozo çok biz.
En karanlık halimiz.
Ayağa kalkamadığımız zamanlarımız.
Çabalamaktan yorulduğumuz anlarımız.
Cevaplanmayan sorularımız.
Yozo, kaygımız.
Ait olamamamız.
Kendimize bir yer bulamamamız.
Ve terk edişimiz.
·
74 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.