Kitabın başkahramanı Zeze yaşıtlarına rağmen çok akıllı ve çok zeki biriydi. her yeni öğrendiği kelimenin mutlaka anlamını sorar öğrenirdi aynı zamanda da çok yaramazdı bu yaramazlıkları nedeniyle çok dayak yerdi ama her defasında da yaramazlık yapmaktan geri durmazdı. 5 yaşında olmasına rağmen okumayı öğrenmişti üstelik kimsenin öğretmemesine rağmen tabii buna çevresindekiler inanmıyordu haklı olarak ama ona gerçekten de kimse öğretmemişti. Okula erken başladı okulda evdeki halinin aksine çok usluydu. Yaşadığı bütün olayları, başından geçen bütün maceraları Minguinho adını verdiği şeker portakalı fidanına anlatıyordu. Minguinho onun tek dostuydu ta ki Portekizli ile tanışana kadar onunla tanışmaları her ne kadar olaylı bir şekilde olsa da zeze daha sonra onu çok sevdi onu babası yerine koydu, Portekizli de aynı şekilde Zeze' yi çok sevdi. Zeze onu ne kadar çok sevdiyse Portekizlinin ölümü onun için o kadar acı verici oldu.
Hasta oldu yataklara düştü ölümden döndü ama kimse onun niye bu kadar acı çektiğini bilmiyordu. Portekizli ile dostlukları onunla birlikte mezara gitti. Ne kadar küçük olursa olsun Zeze onu hiçbir zaman unutmayacaktı...
İçinde aşk barındırmamasına rağmen bu kadar duygusal ve sevgi dolu bir kitabı ilk defa okudum. Günümüzde insanlar yaşadığı aşkların sonucunda çektikleri acıyı çok büyük bulup kendilerini harap ederler, bence asıl acı çekmek bu insanın çok sevdiği birinin kendine en yakın olarak gördüğü, her şeyini anlattığı birini; dostunu, arkadaşını kaybetmesi... Bundan daha acı verici bir şey olamaz.
·
1 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.