#alıntı
"büyümüşüm, ama adam olamamışım."
" .. çizmeler de isminin onurunu ve değerini korumak için gerekli; delik çizmeler içindeyken ya ruhum ya onurum zarar görür, inanın canım, bunca yıllık deneyimime inanın.."
İnsancıklar, Dostoyevskinin daha 25'inde iken kaleme aldığı ilk romanı.
Petersburgda yaşayan Makar Devuşkin ve Varvara Alekseyevna arasında geçen, birbirlerine karşı yazdıkları sıcak ve samimi mektuplaşmaları konu alan bi kitap. Yaşadıkları yerde kabul edilmeyen, zorluklarla mücadele eden, ama herşeye rağmen birbirinden güç bulan ve birbirini daima destekleyen iki insan, iki dosk, iki aşık.. Tabi aşklarını istedikleri gibi sonlandıramayan..
Biz okurken bu mektuplardan yaşadıkları dönemde ne halde olduklarını, nasıl bir yaşam sürdüklerini, ne derece bi yoksulluk için yaşamaya çalıştıklarını, nasıl ve ne derece çırpındıklarını, birbirlerine tutunarak çabaladıklarını anlıyoruz..
"Unutmayın, yoksulluk kusur değil." Bu cümle kitabın ana temasını fazlasıyla özetler nitelikte bence.. yoksulluk içinde debelenen, yaşamak için giydikleri kıyafete kadar satmak zorunda kalan insanlar çünkü.. Bir de havadan bahsediliyo ki çok çok soğuk.. Böylesi bi zamanda yaşama çabası..
Okuyup da halimize şükretmemek elde değil..
Velhasıl kelam..
Yine ders niteliğinde anlamlar çıkaracağımız bir kitap..
·
28 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.