Son bir ümit..
Nasıl olurda acının çaresi hala bulunamaz?
Nasıl olurda en masum hayallerimizin karşısına yoksulluk denen illet çıkar?
Neden mutluluğu bir portakal ağacında arayan çocuk kadar masum olamadık?
Bunu yapamıyorsak bile neden onların sadece hayal kurarken mutlu oldukları anlara bir tokat attık?
Oysa tek suçları ebeveynlerini kendileri gibi masum görmeleriydi.. Böyle böyle çocukların içindeki o koskocaman sevgiyi, umudu yitiriyorduk demek ki. Hemde hiç zorlanmadan, kendi ellerimizle. Demek ki böyle böyle dünyayı daha yaşanılmaz bir hale getiriyorduk.
Minik ruhların sevgiye aç olduklarını anlamak için gözlerinin içine bakmamız yeterliydi halbuki. Ki biz bunu bile beceremedik.
Açlıktan daha kötüsü sevgiye muhtaç olmak...
Yaptığımız diğer büyük hatada içimizdeki sevgiyi gizlemek. Emin olun bunu dile getirirsek dünya daha yaşanılır bir hale gelecek...
-Acıyı ve sevgisizliği daha önce hiç bu kadar iyi anlatan bir kitap okumadım sanırım. Siz hiç bir kitabın sizi ağlatabileceğine inanıyor musunuz? Evet bu kitap beni ağlattı. En üzücü olanıysa bu kitabın gerçek bir hayat hikayesi olması.
Sadece çocukların değil, yetişkinlerin de okuyup ders alması gereken mükemmel bir kitap.
·
175 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.