Pek fazla öykü okumayı seven biri değilim ama Füruzan'ın ilk kitabı olan Parasız Yatılı beni gerçekten sarstı, her bir öykü bir diğerinden başkaydı, duru kalemi sanki sözünden sakınmamak için kabuk bağlamadan açtığı yaralarıyla gerçeği göstermek için biraz daha kanamasını beklemiş Füruzan. Fakirliği, ezilmişliği, göçü, ilerleyen her günün gidenini andırmasını, çocuk olmayı, kadın olmayı, yürek sıkıntısını, mahalleleri şehirleri ve kimsesiz dağları, candan bezmeyi ve can aramayı anlatıyor, paşa konakları gibi dikilmiş ama derme çatma bir baraka gibi yıkılmış bir halkın hikayesinden göz açıp kapayıncaya kadar geçmeyen, geçemeyen ve sürekli tekrar tekrar yaşanan ta ki perde inene kadar karşımıza çıkan anlar. Hem bizden hem de sanki bilmediğimiz diyarlardan.
·
66 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.