Balzac'ın hayatından ciddi anlamda benzerlikler dahilinde incelendiğinde keyifli bir başyapıttır Goriot Baba. Moliere'in güldürü unsuru olan parayı, "insanların onun yüzünden düştüğü halleri" merkeze alarak "farklı bir şekilde" kullanmış yazar; bu sıklet merkeziyle realist edebiyatın öncül örneklerinden onlarcasını yazmıştır. Balzac 18 ayrı eserinde kullandığı Rastignac'ın gençlik yıllarını bize bu eserinde takdim eder. Rastignacın yetişmesini anlattığı için bir yetişme romanı (Bildungsroman) olarak incelenebilecek bir yapıttan bahsedebiliriz. Bu yetişmenin arka fonuna yerleştirdiği mikrokozmos olan Vaquer Pansiyonu ve makro kozmos olan Paris (ki Vaquer Pansiyonu Parisin bir minyatürüdür) de kitapta azımsanamayacak kadar bilgisiyle sunulmaktadır. Fransız ihtilalinin tamamlanmamışlığı altında halkın içinde bulunduğu durumu hikayelerle anlatır Balzac. Goriot Babanın norm karakter olarak görülebileceği (Rastignac'ın çeşitli yönlerini parlatma ve göstermek adına), Vautrine ise bambaşka bir toplumcu gözle yeni bir sayfa açmamız icap eden bir romandan bahsetmekteyiz. Vautrin karakteri Balzac'ın bu romanda Rastignac ya da diğerleri ile dahi yakalayamadığı bir başarının öyküsüdür bence. İçinde yaşanılan dönemin özeti gibidir. İhsan Oktay Anar'ın Uzun İhsan Efendisi, Diyavol Paşa'sı, Camus'nün Meursault'su gibi bir arketip olarak görülebileceğini düşünüyorum. Romantizmden ve tragedyalardan esintiler bulunacak kitabın devamları fransızca bilenler için mevcutsa da türkçe tercümeleri için okurlar beklemek durumundadırlar. Çevirmenlerimiz ve yayınevlerimize saygılarımla...
·
10 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.