Edebi bir kaygı gütmeden, yalnızca kalbimden geçenleri yazacağım buraya. Çünkü bir kitaba verebileceğim bütün sevgimi, merakımı ve göz yaşımı vererek okudum bu kitabı. Daha önceleri neden okumuyorum biran önce okumalıyım diye yanıp tutuşuyordum oysa ki evrenin o kadar tesadüfi o kadar mükemmel bir zamanlaması var ki tamda acı içinde olduğum, hayatı, yaşamı, ölümü ve en çokta çocukluğumu sorguladığım bu dönemde okumama izin ve zaman tanıdı. En çokta kendimi bulduğum için sevdim bu kitabı. Geçmişin izlerine bir kez daha ayak basmamı sağladı. Pekte hatırlamak istemediğim çocukluğumu hatırlattı. Zeze'nin aksine o tozlu raflardan hep iyi anılarımı almaya çalıştım ama bende tıpkı Zeze gibi acıdan başka bir şey bulamadım. Bazı çocuklar özeldir tıpki Zeze gibi. Bu özel çocuklar hayatın bütün gerçekleriyle çok küçük yaşta tanışırlar ve bunlara alışırlar. Ben, Zeze ve Zeze gibi özel olan çocukların diğer bütün çocuklar gibi koşup oynamasını, dilediğince pamuk şeker yemesini ve her Noel sabahında papuçlarının içinde bir sürü hediyeyle uyanmasını isterdim. Ama ne yazık ki bazı çocuklar özeldir hemde çok özel...
·
67 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.