Hiçbir inanç duymadan bir maddeye, bir mite, bir kimseye bağlı olmadan yalnızlığa ne kadarımız göğüs gerebiliriz? Bu yalnızlığı bile isteye seçmeyi hangimiz ne için göze alır? Buna dayanma gücünü gösterebilecek cesarete sahip olsak hakikati mi buluruz?
Sıradan ve sığ düşünen insanların cesaret edemediğini söyleyen nietzsche ne kadarına katlanabildi? Bir sürü sağlık sorununa ve yalnızlığın verdiği kedere, güvensizliğe rağmen sıcak bir dostluğun özleminden, başarılı bir akademik kariyerinden, sevdiği kadının dokunuşundan mahrum kalarak ve bunu kendi seçimi olduğunu dile getirerek yaptı. Ümitsizdi ama bir misyonu vardı. Düşüncelerinin gebe olduğu kitaplar yazacaktı.Üstelik yaşadığı yüzyılda anlaşılamayacağını bildiği halde. Kadınlara olan sert yaklaşımı ise çocukken cinsel dürtülerinin baskılandığı ve hiçbir kadınla ilişki içinde olamayacağını düşünmeye zorlandığı ve yıllarca hiçbir kadın tarafından sevilemeyeceğine olan inancından sonra bir kadına aşık olup en yakın arkadaşı tarafından ihanete uğramış olmasından kaynaklı. Ki bir de şehvete boyun eğmenin güçsüzlük olduğunu ve kendisinin yardım isteyemeyecek kadar gururlu olduğunu düşünürsek bu konudaki düşüncesi normal.
"Şehvet, topuklarımızı kemiren bir orospudur! Ve bu orospudan bir parça et esirgendiğinde bir parça ruh için yalvarmayı çok iyi becerir." Tanrıtanımazlığı da aynı güç imgesinden gelmesi gibi. Tanrıya başvurmak onu zayıf hissettireceği için.
" Beni öldürmeyen şey güçlendirir, hastalığım benim için nimettir."
Güçlü duruşunu sergileyebilmek için fazla acıya göğüs germesi gerekir. Büyümenin yolu da çekilen acılardan geçer. Özgür olmasını sağlayacak şeyin hiçbir maddesel veya kutsal şeylere bağlı kalmamaya gösterdiği güçten geliyordu.Hakikati görmek için sürü yaşantısından, rahatlıktan ve gündelik insanların koşuşturdukları maddesel zevklerden kendini uzak tutarak sancılı düşüncelerini fikirlerini birkaç yüzyılda anlaşılma pahasına olsada bunları göze alma cesaretine sahipti.
Kitabı okurken sonuna kadar ağlamasını beklemedim çünkü bu duruşunu sonuna kadar götürecek ve kendinden ödün vermeyecek oluşu belliydi. Ama şöyle bir şey vardı ki nietzsche
" İnsanca, pek insanca"
bir hareketti..
·
117 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.