ÖLMEDEN ÖNCE OKUNACAKLARDA BUGÜN
Öncelikle kahramanımız major depresyon yaşıyor, hatta kronikleşmiş diye düşündüm. Eserin yazım şekli, hikaye anlatımı mükemmel. Özellikle hapishane hayatı, papazla diyaloglar o kadar gerçekçi ki, kendinizi kahramanın yerinde göre bilirsiniz. Eserin kuliminasyon noktası benim için mahkeme salonunda kahramanın onu asla dikkate almayan insanlar, ondan bağımsız gelişen olaylar eşiğinde ağlamak istemesiydi. O an bir anlık kendimi gerçekten tesadüfen suçlu olmuş ve diğer herkesin gözünde seri katillerle bir tutulan insanları düşünürken buldum. Benim de önyargılarım varmış, bu eser bana o ön yargıyı gösterdi. Final sahnesi başlı başına bir başyapıt. Asla ne eksik, ne de fazla istemezdim, genelde sonunda öldü mü kaldı mı diye merak eder insan, ama burda sanki tam da böyle olmalıymış gibi geldi. Eseri tek bir cümleyle ifade edecek olsam - bir insanı öldürmekten hüküm giymiş ama annesinin cenazesinde ağlamadığı için ölüme mahkum edilmiş hayattan zevk almayan ama yinede ona tutunan bir insan. Yani insanlar sizi kanunun hükmü gereği değil de "ahlaken" yargılamayı her zaman üstün tutar.
Tekrar okur muyum? - şimdiki psikolojik sorunlarımdan dolayı herhalde hayır. Çünkü özellikle ilk bölüm annesinin ölümü, ruhsal bunalımlar benim psikolojimi tetikledi. Ama mutlaka tavsiye ederim.
·
112 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.