Stefan Zweig’in Amok Koşucusu ve Bir Çöküşün Hikayesi kitaplarını peş peşe okudum. İki kitabın da ana karakteri çok benzer karakterlerde aslında. İkisi de ünleri dolayısıyla insanlara üstten bakmaya, küçük görmeye oldukça alışmış insanlar. İnsanların onlara olan muhtaçlığı, hayranlığı onlara zevk veriyor ve bunlar olmadığında o insana karşı bir nefret duruyorlar. Bu çok korkunç bir karakter şahsen. Hatta o kadar korkunç ki iki kitaptaki ana karakterimiz de bundan dolayı hatalar yapıyorlar. En zevk duydukları şeyden mahrum kalıyorlar. Mutsuzluklarına yol açıyor. Okurken karakterlere sinirlensem de insana bir şeyler katabilecek bir kitaplardı. Bir değil iki kitap incelemesi olmuş oldu. İyi okumalar. Saygılar
·
115 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.