Bir okuyucu olarak kitaba kendimi fazla kaptırdığımı itiraf ederek söylüyorum ki; Peyami Safa'dan hem beklediğim hem de "Lütfen o şekilde bitmesin" diye sitem ettiğim bir kitap. Başlığın ele aldığı genelliğe çok başarılı hitap edebilen ve içine girdiğine her bireyin kendine hasmış gibi hissettiği duygulardan yakalayabilmesi gerçekten şahane. Gelin görün ki kitabın yazıldığı dönemle bugün arasında pek bir fark göremiyorum. 20. yüzyılın yalnızlığını, yabancılaşmasını ve melankolisini 21. yüzyılda da fazlasıyla görüyoruz ve daha iyiye gitmek yerine üstüne ekleyerek dibe batmamızın ve çırpınışlarımızın farkındalığını kazandırıyor bu kitap. Bir yanda materyalizm diğer yanda maneviyat ... Biz İnsanlar'da bu iki konseptin zıtlığıyla yoğun bir konu işlenmesiyle beraber Milliyetçilik ve Batılılaşma, Doğu ve Batı kültürü, zeka ve dış görünüş gibi ikiliklerimiz de mevcut. Yanlış hatırlamıyorsam 2015 yılında yapılmış bir yorumda birisi dilin ağırlığından bahsetmiş ve bir başkası yorum yaparak olması gereken dilin o olduğunun ve bizim dilimizden uzaklaştığımız için anlamakta güçlük çektiğimizi söylemiş. Çok katılıyorum o arkadaşa. Biz bu kitabı kendi çevremizde kurduğumuz bir kitap kulübünde değerlendik ve orada da eklediğim cümleler şunlardı.. Kesinlikle ağır bir dil yok. Biz İnsanlar'da Eski Türkçe'den hala gününmüzde de (çok sık olmasa da) kullanılmakta olan kelimler var. Bu kelimelere pek aşina olmayanlar bu kitap sizin için güzel bir rehber olabilir belki de. Arada bazı yabancı kelimeler veya cümle kalıpları yer alıyor ama kitapta zaten Batı ile olan sentezin sürecine ışık tutan bir olay örgüsü var . Yazarın bunları araya katması çok normal
·
87 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.