Mutsuzluk Zamanlarında Mutluluk
Wilhelm Genazino'dan okuduğum ilk eser olup, bir kişinin dış dünyasını gözlemleyerek analiz etmesiyle nasıl iç dünyasını renklendirebildiğine şahit oldum.
Kitabın adından da belli olacağı üzere mutsuz zamanlarında mutlu anları kendine yaratıp, yaşam mücadelesi veren bir ana karakter görüyoruz. Karakterimiz doktoralı bir kişi iken, kendini farklı bir işle uğraşırken buluyor ama nasıl mutsuz.. Mutsuzluğunu geçiştirmek için dış dünyaya kendini o kadar açmış ki, etrafında olup biten her şeyi gözlemliyor. Annesinin yanında dondurma yiyen çocuğu, simit yiyen bir adamı, makarna yiyen bir aileyi.. Durmadan gözlemliyor, komik yanlar buluyor, anını değiştiriyor. Aslında beyni oyun oynuyor, mutsuzluğunu, huzursuzluğunu ötelemek için gözlemleme mekanizması geliştirmiş. Sadece bu değil tabii ki, beraber yaşadığı sevgilisi ile olan ikili ilişkiyi de farklı bir bakış açısıyla ele alıyor. Sevgilisinin çocuk sahibi olmak istemesi, ev düzenlerini, kişiliklerin birbirine karşı farklı bakmaları ama daha ötesi anlamaya çalışma beceriksizlikleri... İnsan kendini bulmaya çalışırken, tanımaya çalışırken bir başka bireyi anlamaya çalışmak, dengeyi kurabilmek..
Ana karakter şöyle diyor; Utancımın özünde yaşamımın hissedilir küçülmesi yatıyor.. Sistemin insanı ne hale getirdiği, neye veya nelere mecbur ettiği aslında kitabın yazıldığı dönemden bugüne kadar hiçbir şeyin değişmemiş olduğunu bizlere gösteriyor. Ben okurken keyif alarak okudum, içerik rahatsız edici evet ama (zaten rahatsız etmesi gerekiyor) dilin akıcılığı, betimlemeler dozunda yapıldığı için takibi kolay bir şekilde okunuyor. Özellikle yazar Mannheim'lı ve kitabında tarif ettiği sokakları orada birkaç gün zaman geçiren birisi olarak, gözlerimde canlandırmak bana inanılmaz bir keyif verdi.
Sizlere de keyifli okumalar dilerim.
·
813 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.