Prensin yaşadıklarını ve çevresindeki güvendiği insanların ikiyüzlü davranışları sinir bozucuydu. Prensi "budala" olarak görmeyen tek kişi bana göre Rogojin'di ve her şeye rağmen Rogojin onun dostuydu. Nastasya ve Aglaya'nın kitabın sonunda yaşadıkları masum bir insanın intikamının alınması gibiydi. Kolya'nın babası öldükten sonra diğer tanık olduğu şeylerle erkenden olgunlaşması gözümdeki çocuksu hâlinin gitmesi duygulandırıcıydı. Ama en sonunda prensin yine başladığı yere dönmesi ve Pavloviç ne kadar onu ziyaret etse de yalnız kalması korkunçtu. Açıkçası sonunda prensin ölmesini bekliyordum çünkü akıl sağlığını derinden sarsan o kadar kötü şeyler yaşadı ki intihar etmese bile Rogojin'in onu öldüreceğini ya da uykusunda ani bir şekilde öleceğini düşünmüştüm. Beni duygusal yönden sarsmış olsa da herkesin okumasını tavsiye edeceğim nefis bir kitaptı.
··
1.607 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Bu kitabı bir ara tekrar okuyayım. Bu arada Dostoyevski Ezilenler'i de öneririm çok güzel kitap
