Kitapta dikkatimi çeken şey sanat ve alışkanlıklar üzerine oluşan o kısır döngü.
-Trapez sanatçısı
Açlık sanatçısı
Islık Şarkıcısı-
İlerlemek ve hayatı idame ettirmek istiyorsak bazen alışılmışın dışında çıkmak gerekir
Ancak burada trapez sanatçısına artık bir değil de iki trapez kullanarak akrobasi yapması istendiğinde bu durum onun için bir yıkım olur ve bunu yapmayacağını söyler. Menajeri onu ikna etmek için dil dökmeye başlar.
....
Bir kafeste kalan ve kırk günlük sürelerle aç kalan açlık sanatçısı bir zaman sonra sanatına olan ilginin azalmasıyla menajeri artık bu işe vermek istediğini söyler. Ancak açlık sanatçısı bu durumu kabul edemez. Aç kalmaya o kadar çok alışmıştır ki artık nasıl yemek yiyerek hayatını idame ettireceğini bilemez bu yüzden bir sirke gider. açlık sanatçısı olduğunu ve çalışmak istediğini söylerler.
Onu bir kafese koyarlar ve sergilerler. Ancak oraya gezmeye gelen insanlar ve çalışanlar onu unutmuştur. Günlerce aç kalır. Sayısını kendisinin dahi bilmediği.
Ona bunu ne zaman sonlandırmak istediği sorulduğunda "aç kalmak zorundayım başka türlü yaşayamam" " çünkü sevdiğim yiyeceği bulamıyorum. Eğer bulsaydım, inanın bana, bende siz ve diğerleri gibi tıka basa karnımı doyururdum." Bu son sözleri olur.
Ne demişler alışmış kudurmuştan beterdir..
·
244 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.