Karakterin Dönüşümü
Yıllarca önce aldığım Amok Koşucusu'nun gizemli bir şekilde kütüphanemden uçmasıyla Zweig okumalarımı ertelemek zorunda kalmış, ardından yazarın Türkiye'de popülarite fırlaması yaşamasıyla iyice kendisinden uzaklaşmıştım. Geçenlerde bir kitabevinde elime geçen Olağanüstü Bir Gece ile popülerliğinin verdiği antipatiyi kırıp nihayet kendisine bir giriş yapabilidim.
Yazar çok popüler olduğu için okuyanlar bir yana, onu gerçekten beğenenlerin başlıca sebebinin yazarın usta karakter incelemeleri olduğunu düşünüyorum (daha doğrusu diğer eserlerinde de böyle olduğunu varsayarak konuşuyorum). Bu romanda -ya da uzun öyküde- karakterin maneviyatında hissizlik/umursamazlık-sadistlik-endişe/korku-pişmanlık-zevk arasındaki geçişler ve nihayetinde ruhsal tatmine ulaşma öyle güzel yansıtılmış ki okur olarak ruh halindeki bu dalgalanmaları ben de karakterle birlikte yaşayabildim. Zaten romanın özü bu ruhsal geçişler. Yoksa geleneksel anlamda bir olay örgüsü bir somut hikayesi yok, olması da gerekmiyor.
Eğer bir Grange, bir Agatha Christie vb okumuyorsam roman/öykülerde beni en çok tatmin eden ya da edemeyen kısım karakter betimlemeleridir. Raskolnikovların, Ahabların okurda bulduğu yerdir önemli olan. Ben onlarda aldığım tada yakın bir tat aldım. Diğer romanları da böyleyse Zweig sık okuyacağım kişilerden olacaktır.
·
66 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.