Eseri okurken Ekin'i karakter olarak öyle biçimlendiriyorsunuz ki kuş tüyü hafifliğinde ince ruhlu bir adam yaratıyorsunuz, yaptığı hatalara bile kendinizce bir kılıf bulup görmezden geliyorsunuz, yani aynı Nergis gibi kendinizi bir şekilde inandırıyorsunuz. Ekin bazen gidiyor gelmiyor, Nergis kabahatini bilmiyor; Ekin geldiğinde her şey kaldığı yerden hiç bir şey olmamışcasına devam ediyor derken ömür geçip gidiyor işte. İki ileri bir geri, bir iten bir çeken, bir kaybeden bir bulan durumlarının tek sorumlusu Ekin'se de; susup beklemeyi çözüm sanan Nergis masum değilsin. Neyse ki hayatının muhasebesini yapmakta çok da geç kalmadın! Yine de belirtmeden geçemeyeceğim ki; eser boyunca zihnimde oluşturduğum atmosferle gökyüzündeki şatomdan sümüklü bir mendilin içine düşmüş gibi hissettim.
·
163 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.