Hüseyin Rahmi Gürpınar kitapları benim için bir "nefes alma" içeriyor sanırım. Ağır ya da duygu yüklü bir kitaptan sonra kafanı biraz da olsa dağıtıyor.
Bu demek değil ki; yazarın kitapları lay lay lom!! Hem güldürüyor, hem düşündürüyor. Saçma sapan olayların sonu illa bir mantığa bağlanıyor...
Bu kitabın başlarında bayağı sıkıldım. İki ermeninin saçma sapan sohbeti illallah dedirtti. Ortalara gelince heyecan başladı... Batıl inançları fazla olan babasından miras aldığı kıt aklı daha da yitiren kıt be kıt akıllı bir adam, Efsuncu Baba!! Varın olaylar nereye varır siz düşünün :)
Gürpınar okuyanlar bilir; saçma sapan bir olay illa bir mantıkla son bulur bu da öyle.
Cahili kendi silahıyla vurmak!! İşte bu müthişdi
Beğenmediğim bir yanı da; sonda Enver Paşa'ya karşı olan tutumu. Enver Paşa'nın başarısız yanlari olabilir ama ona bir vatan haini dercesine ifade etme şeklini beğenmedim. Bu ülkeden kaçtı, bolşevik kurşunu onu gelip buldu falan çok yakışıksız buldum. Abdülhamid Han ve Enver Paşa kıyaslaması yapmış, kısa da olsa. İkisinin de kendine göre nedenleri vardı. Kendi açımdan Türkçü olduğum halde Abdülhamid Han için hâlâ bir ikilem içerisindeyim. Ne kötü diyebilirim ne de tam olarak iyi...!!
·
101 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.