Tezer Özlü okumayı çok seviyorum. Her eserinde kendimden bir şeyler bulabiliyorum. Çünkü farklı yazıyor. Tuhaf gelebiliyor bazen yazdıkları, en çokta bu tarafını seviyorum hikayelerinin. Farklı oluşunu... Yalnızlığımı okuyor gibi hissediyorum. Bir parça mutlu ediyor beni bu his. Ne zaman biraz melankoliye ihtiyaç duysam Tezer Özlü okumak bu ihtiyacımı gideriyor. Eski Bahçe'de de aynı şekilde oldu. Tezer Özlü'den okuduğum en iyi kitap değildi. Çok fazla etkilendiğimi de söyleyemem ama okuma sevgimi ikiye katladı.
Onun öykülerini okumak yapboz yapmak gibi. Farklı ve bağımsız parçalar birleşince kafa karışıklığıyla birlikte anlamlı bir bütün oluşuyor. Hayal ve gerçekliği aynı anda yaşayabiliyorsunuz.