Çehov'un Rus edebiyatında en iyi öykü yazarları arasında yer aldığını ve Ruslar tarafından pek sevildiğini duymuştum. Dolayısıyla en çok okunan kitabına karşı az çok bir beklentim vardı. Öyle ya da böyle beklentim karşılandı diyebilirim. Okuması çok tatlı bir kitaptı. Mekan tasvirleri ve diyaloglar çok yerinde, karakter gelişimleri gayet başarılıydı. Okurun odağını çok dağıtmayan akıcı bir kitaptı. Çehov'u okumayı gayet keyifli buldum. Kitaba gelirsek: Kitapta 19. yüzyılda rus halkının beynini kemiren nihilist düşüncenin gerçeklikten ne kadar uzak ve ancak "yumurta kapıya dayanıncağa kadar" süreceği Doktor olan Andrey Yefimiç ve akıl hastası olan İvan Dmitriç üzerinden işlenmektedir. Ruh olarak aralarında pek bir fark olmayan bu iki karakter hayatın karşılarına çıkardığı tamamen "tesadüfi" olaylardan dolayı karakter başkalaşımları birbirlerinden çok farklı şekilde sonuçlanmıştır. Tabiri caizse "rahatlık kıçına batan" doktorumuz ancak iş işten geçtiğinde teorideki ve gerçeklikteki hayatın birbiriyle uzaktan yakından alakası olmadığını anlayacaktır. Öyküde bireylerin sistem tarafından zerre önemsenmeyişi, rus halkının kendine başına buyrukluğu da alt tema olarak güzel bir şekilde harmanlanmış ve yine her zamanki gibi "küçük insan" figürleri ile etkileyici bir biçimde okuyucuya sunulmuş.
·
74 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.