"Bence geçmişini bilmeden geleceğini yazmak kadar zor bir şey yoktur. " diyerek ilk kitabın yorumuna başlamıştım. Hatırlarsınız. Ya insan kaybolduğu geçmişinde kendini bulduysa... Yani artık geçmişini biliyorsa hayatında hangi yönde ilerlemeyi tercih etmeli? Geçmişiyle mi yanmalı ? Yoksa geleceğiyle var mı olmalı?
İkinci kitapta sayfaların arasına bu sefer bolca gözyaşı ve kızgınlık bıraktım. Çünkü Ada'ya çok kızdım. "Başkalarının hayatlarına dokunabilen bir kız nasıl olur da kendi hayatına dokunamaz? Kendini neden dipsiz kuyulara atar?" diye düşünmekten kendimi alamadım. Tabi ki yaşadıkları olaylar kolay değil. Bunun farkındayım ama sevdiği insanları görmezden gelecek kadar geçmişi öne çıkarmamalıydı. Onları yakıp kül etmemeliydi. Okuduğum her cümlede yapmayı seçtiği her hareketinde "Ada kendine gel artık" diye sarsmak istedim. Bunu cidden istedim. Çünkü acısı olan geçmişle yüzleşmesi gereken tek kişi kendisi değildi. Bunun farkına varmasını isterdim.
Ada geçmişiyle yüzleşince neler oldu?
Kaç şiddetinde deprem yarattı da altında sevdikleri kaldı?
Peki ben Ada'ya neden bu kadar kızdım ?
Ya hayatları bir düzene girdi mi?
Fragmanı yayınladığıma göre filmi izlemeye başlayabilirsiniz. Çünkü filmi olsa izlerdim. İki kitapta tam film tadındaydı. İkisini de okuyun. #gizemlisayfalartavsiyesidir
Ha bir de hayatta yaşadığınız olaylara tepki verirken sadece kendinizi düşünmeyin. Çünkü bu hayatta aynı acıyı yaşayan tek siz değilsiniz. Bu havayı sadece siz solumuyorsunuz.
Hadi şimdi size yakın olan bir kitabın bir sayfasını denk gelesiye açın ve gördüğünüz ilk cümleyi yoruma yazın. Belki hayatımıza ışık olacak cümleler ile karşılaşırız.
Kitapla ve sevgiyle kalın
··
104 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.