Selamlar Bugün size severek okuduğum bir serinin son kitabı ile geldim. Zamir’i hala tanımayan herkesi bu yoruma davet ediyorum! Yazarın kalemiyle ilk kez Halef’in birinci kitabında tanıştım. Ve gerçekten severek okudum. Özgün karakterler, yaşadığı yerin kültürünü yansıtışı, betimlemeleri dozunda ayarlayışı gayet güzel. Okuduğum genç kurgular arasında sevdiklerim kısmında yerini aldı. Birinci kitapta karakterleri tanıyıp bazı olayların başlangıcını öğrenmiştik ve olaylara ısınmıştık. Ve o zaman bile Zamir, duygularını sertliğiyle değil duyguları ile yansıtan bir karakter demiştim. Yazara beni bu konusa yanıltmadığı için çok teşekkür ederim. Zamir, naifliğiyle, düşünceleriyle gönlümde taht kurdu. Kadınlara dair olan sözleri, hareketleri, anlayışı.. çok severek okudum. Bunun yanında diğer kitapta bahsettiğim Mihrinaz, ilk başta şikayetçi olduğum bencil tavırlarını kitabın bir kısmı boyunca sürdürdü. Bazı düşünceleri beni yine oldukça sinirlendirdi ama bir kısımdan sonra onun yaşadığı olaylardan dolayı düzeldiğine şahit oldum. Hatta onun için ağladım... Yorumu yazdığım bu kısımda 10. Bölümde ne kadar ağladığım geldi aklıma🥲 Neyse devam edeyim... Mihrinaz çok çelişkide kaldığım bir karakter oldu, ki kitabı bitirmemin üzerinden günler geçmesine rağmen hala öyle. Veeee kitapta gönlümde taht kuran diğer bir karakter Baran Diğerleri yüzünden ağlayıp Baranla gülerken kendimi şizofren gibi hissettim. Kafamda hala nikahına beni çağır sevgilim melodisi dolanıyor... Travma yarattı resmen Ama iyi ki Baran ve Büşra vardı... İyi ki Bunun dışında yazarın bazı geride kalan karakterleri öne çıkarması, onların geçmişini de bize katması çok güzeldi. Olaylı ve bazı yerlerde bol şaşkınlık nidaları attığım bir kitap olduğu için ben, Halef’in Düşüş’ünü Düş’ten daha çok sevdim. Ve genç kurgularımızı okuyan herkesin sayfalarına tanıklık etmesini isterim açıkçası. Kitaplarla ve Zamir’le kalın. Bir yolculuğun daha sonuna geldik! Sizi çok seviyorum!
·
266 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.